Miałam już dość. Cofnęłam się o krok i odwróciłam w stronę wyjścia, ale nikt nie zrobił mu uwagi. Przełożony tylko się uśmiechnął, pokiwał głową i wygłosił kolejną pochwałę na temat jego wyników. Wstałam, podeszłam do okna i wyjrzałam na dziedziniec, gdzie sznur ciężarówek ustawiał się w kolejce do ramp załadunkowych w dole.
Poświęciłam całe swoje lata 20, by zbudować coś prawdziwego, coś, co tworzyło realną wartość. A on? On wykonywał polecenia, opowiadał dowcipy i umiał się przypodobać właściwym ludziom. To nie jej wina, że nie ma smykałki do korporacyjnego świata.
Niektórzy po prostu są stworzeni do bycia służbą. Przypomniały mi się te słowa, które usłyszałam w czwartek przy dystrybutorze z wodą. Pani prezes zaczęła ściszając głos do pełnego szacunku, niemal służalczego szeptu. Wtedy wyjęłam telefon, nagrałam całą rozmowę i nic nie powiedziałam.
Ale kiedy szłam do samochodu, skromnego czteroletniego sedana, którym jeździłam specjalnie po to, żeby nie rzucać się w oczy, moje myśli nie krążyły wokół zdrowia, krążyły wokół tego nagrania, wokół tych 20 000, wokół całego życia pełnego takich chwil. Wróciłam do domu jak w letargu. Położyłam telefon na blacie, a w głowie wciąż miałam jedno zdanie Dariusza: “Niektórzy są stworzeni do bycia służbą”. To było tygodnie temu, jeszcze zanim poznałam Klarę i Jakuba.
A dziś wieczorem w restauracji, podczas ich zaręczyn, wszystko miało się rozstrzygnąć.
