Podeszłam do niej, nogi miałam jak z waty, ale szłam prosto. Cały ten świat, do którego tak bardzo chciałam należeć, właśnie zatrzasnął mi drzwi przed nosem. A ty, moja droga, nigdy tak naprawdę do tej rodziny nie należałaś. Osiem lat sprowadzonych do słowa „papierek”.
Nie, moja droga, do rodziny się dorasta. Marlena wtedy była z rodziny, aż do dziś. Radek wrócił do domu grubo po północy. Wiktoria dyskretnie wyszła do drugiego pokoju.
Zadzwonię do mamy jutro i powiem jej wprost. Jeśli jeszcze raz odezwie się do ciebie w ten sposób, nie będzie nas widywać. Nazajutrz rano, jak obiecałam sobie tej bezsennej nocy, wysłałam do Bogumiły oficjalny mail, krótki, rzeczowy, bez emocji. Wszelkie rozliczenia proszę kierować bezpośrednio do organizatorki, pani Bogumiły Zawadzkiej.
Raz widziałam z daleka, jak sięga do torebki, jak zerka na wyświetlacz i macha ręką, żeby go zignorować. Do domu wróciłam po 40 minutach. Po prostu nie miałam już nic więcej do dodania. Ostatnia transza, 42 000 zł, miała wyjść z mojego konta o 17:00, tuż przed obiadem weselnym.
Mówiła, że brak wpłaty do 17:00 oznacza, że kuchnia nie wydaje ciepłych dań. Podobno o 17:00 pani Grażyna podeszła do Bogumiły i cicho, ale stanowczo poprosiła o rozmowę na osobności. Dzwoniła do banku, do Radka, do wszystkich. Chodziła od stolika do stolika z czerwoną z upokorzenia twarzą i drżącym głosem tłumaczyła, że wyszła drobna pomyłka z przelewem.
Wujowie kręcili głowami i sięgali do portfeli z wyraźną niechęcią. Żanetta, panna młoda, w tej swojej białej sukni za 12 000 wybiegła do toalety i podobno rozpłakała się tak, że rozmazał jej się cały makijaż. Marlena rzuciła się do mnie. Odpowiedziałam, uśmiechając się do kubka.
Chciałam siostrę, do której mogłabym zadzwonić. Miesiąc później do warsztatu zapukała kontrola z urzędu skarbowego. Bogumiła dzwoniła do mnie kilka razy tamtego miesiąca. Radek wrócił do domu, blady, wyczerpany, ale jakiś prostszy, jakby zdjął z pleców worek kamieni.
Musiałam zatrudnić dwie nowe księgowe i przenieść się do większego biura z widokiem na katedrę. Miałam do tego pełne prawo, ale nie o to chodziło w tym wszystkim. Podeszłam do okna. Powiedziałam, odwracając się do niej: „Nie chcę, żeby dorobek twojego męża przepadł, ale coś ci powiem raz i już nigdy do tego nie wrócę”.
Dzwoniła do mnie potem po prostu, żeby pogadać, i to była ta siostra, o której kiedyś marzyłam.
