Het geluid van de motor was al van ver te horen, diep en arrogant, alsof de auto zelf de buren eraan wilde herinneren wie hier woonde. Mara stond in de tuin, knielde tussen de lavendelrijen en verwijderde met rustige hand de verwelkte bloemen. Ze hoefde niet op te kijken. Ze wist wie er kwam.
De manier waarop Viktor het gaspedaal in zijn eigen oprit intrapte, alsof de grindweg een racebaan was, verraadde hem al van ver. Het autoportier sloeg dicht, daarna het vertrouwde getik van zijn dure schoenen op de terrastegels. Een geluid dat de afgelopen weken steeds luider en zelfgenoegzamer was geworden. Alsof het geen stappen waren, maar aankondigingen.
Mara veegde de aarde van haar handschoenen en stond langzaam op. Ze draaide zich om. Haar gezicht was open, geduldig, vriendelijk. Viktor bleef bij de deur staan, zijn blik gleed langs haar vuile werkkleding en hij trok een wenkbrauw op.
‘Je ziet er weer stralend uit,’ zei hij met een glimlach die zijn ogen niet bereikte.
