Marek spojrzał najpierw na mnie, potem na kopertę. Miał pięćdziesiąt siedem lat, siwe włosy przy skroniach i tę samą spokojną twarz, która zawsze pomagała mi wierzyć, że z nim nic naprawdę złego nie może się wydarzyć.
Poznaliśmy się, kiedy moja córka Ania miała osiem lat. Jej biologiczny ojciec od dawna żył własnym życiem i pojawiał się najwyżej przy okazji przelewu alimentów. Marek nigdy nie kazał Ani mówić do siebie „tato”. Po prostu odwoził ją na angielski, naprawiał rower, siedział pod salą podczas jej matury i później pomagał wnosić pudła do akademika.
Dlatego długo nie dopuszczałam do siebie myśli, że może mnie okłamywać.
Wszystko zaczęło się mniej więcej rok wcześniej. We wtorki Marek nagle miał więcej pracy. Raz mówił o zamknięciu miesiąca, innym razem o spotkaniu z klientem. Wracał po dwudziestej, czasem spocony, jakby biegł na autobus, i od razu szedł pod prysznic.
Na początku nawet tego nie zauważałam. Po tylu latach małżeństwa człowiek nie analizuje każdej godziny drugiej osoby. Dopiero jesienią zaczęłam widzieć drobiazgi. Telefon leżał ekranem do stołu. Kiedy przychodziła wiadomość, Marek zerkał na nią od razu. Kilka razy wyszedł z komórką na klatkę schodową, niby żeby nie przeszkadzać mi podczas serialu.
— Co wy tam robicie w tej firmie we wtorki? — zapytałam któregoś wieczoru.
Wyjmował wtedy z lodówki twaróg.
— Nic ciekawego. Papierologia.
I na tym skończył.
Tydzień przed walentynkami jadłam kolację sama, bo Ania zadzwoniła w sprawie listy gości na ślub. Brała ślub w maju. Rozmawiałyśmy o noclegach dla rodziny z Bydgoszczy, kiedy na blacie zawibrował telefon Marka. Poszedł wyrzucić śmieci i zostawił go w kuchni.
Nie brałam telefonu do ręki. Ekran zapalił się sam.
„Wtorek aktualny. Tym razem pokażę panu nową figurę. Proszę się nie spóźnić ❤️ Lola”.
Przeczytałam dwa razy. Potem przesunęłam garnek z zupą na zimny palnik, chociaż już od kilku minut był wyłączony.
— Mamo, jesteś? — spytała Ania w słuchawce.
— Jestem. Sprawdzam tylko obiad.
Nie powiedziałam jej nic.
Następnego wtorku zrobiłam coś, czego wcześniej nie zrobiłam przez całe nasze małżeństwo. Pojechałam za mężem. Czułam się głupio już na parkingu, ale mimo to ruszyłam za jego oplem.
Nie pojechał w stronę biura. Zatrzymał się przy starym pawilonie niedaleko dworca. Na parterze był zakład krawiecki, sklep z firanami i mała kawiarnia. Na piętrze wisiała tylko ciemna tablica, której z samochodu nie potrafiłam odczytać.
Marek wszedł do środka. Wyszedł prawie dwie godziny później. Koszulę miał przyklejoną do pleców, włosy wilgotne, a pod pachą sportową torbę, której wcześniej u niego nie widziałam.
Do domu wróciłam pierwsza.
Przez następne dni działałam praktycznie, bo tylko to umiałam. Sprawdziłam nasze wspólne konto. Przejrzałam polisę mieszkaniową i dokumenty kredytowe w starym kredensie. Znalazłam nawet numer do kancelarii prawnej, który kiedyś dała mi koleżanka po swoim rozwodzie.
Nie zadzwoniłam.
W walentynki wstałam wcześniej. Zrobiłam kawę, pokroiłam chleb, wyjęłam masło i ser. Do koperty włożyłam kartkę z wydrukowaną treścią wiadomości i adres kancelarii.
Marek przeczytał jedno, potem drugie.
— Byłaś w moim telefonie?
— Nie. Sam zostawiłeś go na blacie.
Przetarł dłonią twarz.
— Ewa, to nie jest to, co myślisz.
— Tego zdania akurat nie chciałam dziś usłyszeć.
Wstał od stołu i otworzył szafkę, choć niczego z niej nie wyjął.
— Lola ma na imię Jolanta. Prowadzi szkołę tańca.
Milczałam.
— Uczę się tańczyć — dodał.
Popatrzyłam na niego tak, że od razu spuścił wzrok.
— Od roku?
— Od roku.
— Co wtorek?
— Tak.
Usiadł z powrotem i przesunął kopertę na bok.
Wtedy powiedział mi o Ani. Jeszcze poprzedniej zimy, podczas niedzielnego obiadu, córka żartowała, że po pierwszym tańcu chciałaby zatańczyć z nim. Nie z biologicznym ojcem, który miał pojawić się na ślubie właściwie jako gość, tylko z Markiem.
— Powiedziała: „Tylko mnie nie podepcz, tato” — przypomniał cicho. — Pierwszy raz tak do mnie powiedziała bez zastanowienia.
Tego nie wiedziałam.
Marek przyznał, że całe życie unikał tańca. Na weselach wychodził palić, choć rzucił papierosy dziesięć lat temu. Bał się, że przy dwustu osobach zrobi z tego niezręczne przedstawienie. Znalazł więc szkołę tańca i przez rok ćwiczył po pracy. „Lola” była właścicielką i instruktorką po sześćdziesiątce. Serduszka wysyłała podobno wszystkim kursantom.
— Mogłaś po prostu zapytać — powiedział.
— Pytałam.
— O pracę. Nie o to, czy mam romans.
To zabolało bardziej, bo miał rację tylko częściowo.
— A ty mogłeś nie kłamać przez rok.
Kiwnął głową. Nie próbował się bronić.
Po śniadaniu pojechaliśmy razem pod ten pawilon. Na piętrze zobaczyłam napis „Studio Tańca Jolanta”. Przez szybę w drzwiach było widać lustra, drewnianą podłogę i kilka par butów ustawionych pod ścianą.
Jolanta okazała się drobną kobietą z krótkimi rudymi włosami. Kiedy Marek przedstawił mnie jako żonę, popatrzyła na niego i westchnęła.
— Mówiłam panu, że z takimi tajemnicami zawsze są kłopoty.
Potem włączyła muzykę.
Marek zatańczył sam, trochę sztywno, licząc pod nosem kroki. W połowie pomylił obrót i zaklął cicho. Jolanta stuknęła długopisem w notes.
— Jeszcze raz. Na weselu córka pana uratuje, ale niech pan jej nie utrudnia.
Usiadłam na krześle pod ścianą i pierwszy raz od wielu dni zrobiło mi się lżej.
Wieczorem schowałam kartkę z adresem kancelarii do szuflady, tej samej, w której trzymamy akty urodzenia, polisę i stare zdjęcia Ani ze szkoły. Nie wyrzuciłam jej. Marek też nie poprosił.
W maju, po pierwszym tańcu młodych, Ania podeszła do niego i wyciągnęła rękę.
— No dobrze, tato. Zobaczymy, czego się nauczyłeś.
Marek spojrzał na mnie ponad jej ramieniem. Uśmiechnęłam się tylko i poprawiłam serwetkę leżącą obok talerza.
Tym razem wiedziałam, dokąd idzie.
