Dom stał na obrzeżach Wrocławia, a ja mieszkałem w nim ponad trzydzieści lat. Zwykły piętrowy budynek z garażem, małym ogrodem i warsztatem, który urządziłem sobie z tyłu. Przez całe życie coś w nim poprawiałem, raz dach, raz schody, raz taras, a moja żona śmiała się, że gdybym kiedyś skończył remonty, rozebrałbym dom od podstaw, żeby mieć zajęcie. Nie doczekała tego.
Od kilku lat mieszkałem sam. Ludzie pytali, czy nie jest mi smutno w takim dużym domu. Owszem, brakowało mi żony, nie było dnia, żebym o niej nie pomyślał, ale nie siedziałem od rana do wieczora i nie patrzyłem w ścianę. Miałem ogród, warsztat, sąsiadów, kilku starych znajomych.
W czwartki chodziłem na basen, w soboty na targ. Samotność to jedno, a spokój to zupełnie co innego. Tamtej niedzieli sprzątałem liście przy furtce, kiedy zobaczyłem samochód Pawła. Zaparkował przed domem, a chwilę później wysiadł razem z Ewą.
Przywieźli sernik, więc zaprosiłem ich do kuchni. Przez pół godziny rozmawialiśmy o zwyczajnych rzeczach, o korkach, o pracy, o półce, którą zrobiłem dzień wcześniej do garażu. Dopiero po chwili zauważyłem, że oboje zrobili się dziwnie poważni. Paweł kręcił łyżeczką w filiżance, choć cukru nigdy nie używał.
W końcu powiedział, że mają problemy z mieszkaniem. Właściciel chce podnieść czynsz, do tego opłaty, prąd, ogrzewanie, parking. Starają się odkładać na własne, ale przy takich kosztach stoją w miejscu. Przez chwilę było cicho.
Wtedy Paweł zapytał, czy mogliby pomieszkać u mnie przez jakiś czas. Ewa szybko dodała, że nie na zawsze, kilka miesięcy, może pół roku, żeby trochę odłożyć i spokojnie znaleźć coś swojego. Dom miał miejsca aż nadto, dwie sypialnie na górze stały właściwie puste. Paweł powiedział, że dokładaliby się do rachunków i pomagali w domu.
Ewa dodała jeszcze, że jej mama Teresa też ma problemy, właściciel wspominał o sprzedaży mieszkania, więc gdyby kiedyś musiała się przenieść, to też chcieliby ją przygarnąć. Zamiast odmówić, nalałem sobie kawy i powiedziałem, że skoro jesteśmy rodziną, spróbujmy. Ewa uśmiechnęła się tak szeroko, jakby właśnie dostała klucze do własnego mieszkania. Paweł wstał i klepnął mnie w ramię, mówiąc, że uratowałem im życie.
Ustaliliśmy szczegóły, mieli przywieźć rzeczy w następny weekend, i pojechali. Żadne z nich nie zapytało, jak właściwie wygląda życie w moim domu. W następny piątek Paweł przyjechał z pierwszą partią rzeczy. Nie było żadnej wielkiej przeprowadzki, tylko dwa kursy samochodem, kilka pudeł, walizki, komputer Ewy i drobiazgi, które człowiek uważa za niezbędne, dopóki nie musi ich wnosić po schodach.
Stałem w przedpokoju i patrzyłem, jak taszczy kolejne pudło z książkami. Ewa weszła za nim z torbą przewieszoną przez ramię. Dałem im większy pokój na piętrze, a Ewa od razu zaczęła się rozglądać i planować, gdzie przesunie biurko, a gdzie regał. Powiedziałem jej, że niczego nie przestawiamy.
Przyjechali mieszkać ze mną, a nie ja z nimi. Zaśmiała się i uznała, że tylko myślała na głos. Wieczorem zamówili pizzę, a ja słuchałem, jak chodzą po piętrze tam i z powrotem. Dom brzmiał inaczej, więcej kroków, więcej głosów.
Na razie mi to nie przeszkadzało. Następnego ranka obudziłem się jak zwykle kilka minut przed szóstą. Organizm człowieka jest jak stary zegarek, jeśli przez czterdzieści lat wstajesz o tej samej porze, to nawet na emeryturze nie zmienisz zdania. O szóstej byłem w łazience, dziesięć minut później zszedłem na dół, podniosłem rolety i włączyłem radio.
Zrobiłem kawę, pokroiłem chleb, wyjąłem masło, ser i pomidory. O siódmej siedziałem przy stole. Z góry nie dochodził żaden dźwięk. Poczekałem chwilę, w końcu wstałem i zapukałem do ich drzwi.
Cisza. Zapukałem jeszcze raz. Po chwili drzwi uchyliły się i pojawił się Paweł z włosami postawionymi we wszystkie strony. Zapytałem, co jest, a on odparł, że jest sobota.
Odpowiedziałem, że szkoda soboty na spanie. Za jego plecami pojawiła się Ewa w szlafroku. Zeszli na dół kilka minut później i usiedli przy stole, patrząc na mnie podejrzliwie. Ewa zapytała, czy zawsze wstaję tak wcześnie.
Powiedziałem, że zawsze. Paweł nalał sobie kawy i oparł czoło na dłoni, mówiąc, że w weekendy śpią przynajmniej do dziewiątej. Odpowiedziałem, że to sporo dnia tracą. Po śniadaniu poszedłem do garażu, a oni wrócili na górę.
Kiedy przechodziłem przez korytarz, usłyszałem, jak Ewa szepcze, że przecież nie będzie tak codziennie. Krzyknąłem z korytarza, że codziennie, a w niedzielę śpię do wpół do siódmej. Pełny weekend pod jednym dachem zaczął się dla Pawła źle. Już w piątek wieczorem powiedział, że jutro o piętnastej jest mecz.
Odpowiedziałem, że dobrze, niech obejrzy końcówkę. W sobotę wstałem o szóstej, tym razem nie budziłem ich od razu. Człowiek powinien czasem dostać chwilę złudnej nadziei. O wpół do ósmej zjadłem śniadanie i wyszedłem do garażu.
Przygotowałem farbę do ogrodzenia, pędzle, papier ścierny i wkrętarkę. O ósmej Paweł zszedł na dół w dresie z telefonem w ręku. Położyłem przed nim parę roboczych rękawic. Zapytał, po co mu one.
Odpowiedziałem, że ogrodzenie samo się nie pomaluje. Paweł zmarszczył brwi i powiedział, że chciał dziś odpocząć. Odpowiedziałem, że kiedyś też pracowałem cały tydzień, a w soboty robiłem przy domu, a poza tym sam mówił, że będziemy sobie pomagać. Zobaczyłem na jego twarzy ten moment, kiedy człowiek przypomina sobie własne słowa i żałuje, że je wypowiedział.
Ewa zeszła kilka minut później i zapytała, co robimy. Powiedziałem, że rodzinny dzień gospodarczy, a dla niej też coś mam. Zaprowadziłem ją do spiżarni, gdzie miała przejrzeć daty na słoikach i posegregować przetwory. Ewa zapytała, czy naprawdę to wszystko planowałem.
Odpowiedziałem, że tak, od miesiąca. Paweł w drzwiach zaczął się śmiać, mówiąc, że nie będzie cierpiał sam. Pracowaliśmy do południa. Ja poprawiałem drzwi do szopy, Paweł szlifował i malował ogrodzenie, narzekając mniej więcej co dziesięć minut, że farba śmierdzi.
Ewa zrobiła porządek w spiżarni, a potem pomogła mi wynieść stare pudła z piwnicy. Po południu zrobiłem prosty obiad, a Paweł od razu spojrzał na zegarek, mówiąc, że mecz za godzinę. Wskazałem stertę liści i gałęzie przy jabłoni. Paweł zamknął oczy i powiedział, że mecz ma nagranie.
Odpowiedziałem, że nagraniu można przewinąć reklamy. Przez następne dwie godziny ogarnialiśmy ogród. Paweł z każdym workiem ziemi wyglądał coraz mniej jak człowiek, który kilka dni wcześniej cieszył się z dużego domu. Ja za to byłem w doskonałym humorze.
Wieczorem zaproponował zamówienie pizzy, ale wyjąłem z lodówki bigos, mówiąc, że rodzina nie wyrzuca jedzenia. Później, idąc korytarzem, usłyszałem, jak Ewa mówi do Pawła, że muszą ustalić jakąś granicę. Uśmiechnąłem się pod nosem i poszedłem spać. Po dwóch tygodniach Paweł i Ewa zaczęli się przyzwyczajać.
Paweł nauczył się, że jeśli chce spokojnie obejrzeć mecz, najlepiej wcześniej zapytać, czy nie mam akurat w planach przycinania żywopłotu albo jednej drobnej rzeczy w garażu, która zwykle zajmowała pół dnia. Ewa urządziła sobie mały kącik do pracy w pokoju obok sypialni. I właśnie wtedy zadzwonił do mnie Rysiek, mój kuzyn, który potrafił rozmawiać długo i na każdy temat. Powiedział, że pękła mu rura w łazience, fachowcy zerwali podłogę, a on na jakiś czas musi się gdzieś podziać.
Zaprosiłem go do siebie. Wieczorem powiedziałem o tym przy kolacji. Ewa zapytała, gdzie będzie spał, a gdy usłyszała, że w jej pokoju do pracy, spojrzała na mnie. Powiedziałem, że Rysiek jest tylko na dwa tygodnie, a rodziny się nie wyrzuca.
Paweł nagle zainteresował się ziemniakami, a Ewa nie skomentowała, bo rozpoznała własne słowa. Rysiek przyjechał następnego dnia. Ledwo zdjął kurtkę, już opowiadał, jak to kiedyś ludzie woziły rodzinie kiełbasę i kawę, a teraz pytają tylko o hasło do WiFi. Paweł wyszedł z salonu.
Pierwszego ranka Rysiek wstał kwadrans po szóstej i zajął łazienkę na pół godziny. Paweł stał w korytarzu z ręcznikiem, a ja mu powiedziałem, że dobrze, że wstał wcześniej. Przy śniadaniu Rysiek opowiadał o masłem w dawnych opakowaniach, potem o talonach, oranżadzie w szklanych butelkach i kolejkach przed sklepami. W niedzielę zaczął opowieść o wyjeździe maluchem na Mazury.
Miała wszystko, fiata 126p, cztery osoby, namiot, zepsuty pasek klinowy, burzę pod Olsztynem i kurę na drodze. Po czterdziestu minutach Ewa przestała udawać, że czyta telefon. Po godzinie Paweł zaczął jeść szybciej, a gdy Rysiek doszedł do momentu, kiedy maluch zagotował się po raz drugi, Paweł wstał, mówiąc, że musi coś zrobić. Zapytałem, co, a on rozejrzał się po kuchni i powiedział, że cokolwiek.
Wziął kubek i wyszedł. Rysiek wyjechał w poniedziałek rano. Paweł odprowadził go do furtki z takim wyrazem twarzy, jakby żegnał bardzo sympatycznego człowieka, którego przez następne pół roku wolałby oglądać tylko na zdjęciach. Kiedy samochód zniknął za rogiem, Ewa stanęła w kuchni i powiedziała, że zrobiło się cicho.
Odpowiedziałem, żeby się nie przyzwyczajała. Kilka dni wcześniej spotkałem Bożenę w domu kultury. Prowadziła zajęcia dla ludzi po pięćdziesiątce, ale sala, z której korzystała, miała być zamknięta na remont. Zaproponowałem, żeby ćwiczyli u mnie na podwórku.
Pierwsze zajęcia zaczęły się we wtorek kwadrans po siódmej. Bożena przyszła pierwsza, potem siedem kobiet i jeden mężczyzna, każdy z matą pod pachą. Bożena kazała mi też ćwiczyć, mówiąc, że gospodarz daje przykład. Właśnie wtedy na piętrze rozsunęły się zasłony.
Ewa stała w oknie sypialni i patrzyła to na mnie, to na Bożenę, to na osiem osób na matach pod jej oknem. Pomachałem jej, ale nie odmachała. Kilka minut później zeszła na dół w swetrze narzuconym na piżamę i zapytała, co się dzieje. Bożena odwiedziła się i odpowiedziała, że joga dla kręgosłupa.
W tym samym momencie sąsiad odpalił kosiarkę, a Bożena dodała, że prawie cisza. Ewa zapytała, czy się na to zgodziłem. Powiedziałem, że sam zaproponowałem. Potem wyszedł Paweł ubrany do pracy, próbował przejść bokiem przy płocie, ale Bożena go zauważyła i zaprosiła na wolną matę.
Powiedział, że się spóźni do pracy. Bożena odparła, że pięć minut rozciągania jeszcze nikogo nie spóźniło. Paweł spojrzał na mnie błagalnie, a ja powiedziałem, że kręgosłup ma się jeden, więc tym bardziej trzeba o niego dbać. Paweł przyspieszył, a Bożena zawołała, że złapie go w piątek.
Po zajęciach zaprosiłem wszystkich na herbatę. W ciągu dziesięciu minut kuchnia była pełna. Ewa zeszła po kawę i zatrzymała się w drzwiach. Jedna z kobiet przesunęła krzesło i zaprosiła ją, żeby usiadła.
Ewa usiadła, nie wyglądała na zachwyconą, ale była zbyt dobrze wychowana, żeby odmówić. Paweł wrócił po południu i zapytał, czy Bożeny już nie ma. Odpowiedziałem, że nie, ale wróci w piątek. Zamarł na sekundę.
Wieczorem siedzieliśmy przy kolacji. Dom znowu był cichy. Powiedziałem, że cieszę się, że dom znowu żyje. Paweł i Ewa spojrzeli na siebie, ale nic nie powiedzieli.
Jeszcze niedawno właśnie tego chcieli, dużego domu, dużo miejsca i rodziny pod jednym dachem. Tylko coraz wyraźniej widziałem, że każde z nas trochę inaczej rozumie słowo razem. Z Włodkiem znaliśmy się z czasów, kiedy człowiek po pracy miał siłę zrobić remont w kuchni i wieczorem pójść na imieniny. Włodek grał na akordeonie, naprawdę dobrze, i prowadził małą amatorską grupę w domu kultury.
Spotkałem go przy sklepie, powiedział, że zamknęli im salę na trzy tygodnie i nie ma gdzie prowadzić zajęć. Zaproponowałem, żeby przyszedł do mnie, bo mam duży salon. Wieczorem powiedziałem o tym przy kolacji. Ewa zakrztusiła się kawą, a Paweł odłożył widelec, gdy usłyszał, że od jutra będą tu ćwiczyć cztery akordeony, we wtorki i czwartki o osiemnastej.
Pierwsze zajęcia zaczęły się punktualnie. Włodek przyszedł pierwszy, potem jego uczniowie, Halina, Mirek i Zbyszek, który był bardzo sympatyczny i zupełnie niezdolny wejść w odpowiednim momencie. Grali Polkę, ale przy trzecim takcie Zbyszek wszedł pół taktu za późno. Włodek przerwał i powiedział mu, że słyszy ich za długo.
Po dziesięciu minutach zaczęło to przypominać coś, co można rozpoznać bez zgadywania. Wtedy Ewa zeszła na dół i stanęła przy mnie w kuchni, pytając, czy naprawdę muszą ćwiczyć tutaj. Powiedziałem, że sala jest zamknięta, a dom jest duży, a sama mówiła, że szkoda, żeby tyle miejsca stało puste. Spojrzała na mnie, powiedziała, że to nie to samo, a gdy zapytałem dlaczego, urwała i nic nie odpowiedziała.
Po godzinie zajęcia się skończyły. Włodek był zachwycony akustyką, a Paweł, który właśnie schodził po schodach, usłyszał to i powiedział, że też to zauważył. Włodek zaproponował, że przed Bożym Narodzeniem mogliby zrobić tu mały koncert. Paweł popatrzył na mnie, a na jego twarzy widać było najpierw niedowierzanie, potem strach, a na końcu coś, co wyglądało jak pogodzenie się z losem.
Włodek klepnął go w ramię i powiedział, żeby się nie martwił, bo do grudnia Zbyszek nauczy się wchodzić równo. Borys pojawił się u mnie trochę przypadkiem. Jego właściciel Stefan miał iść do szpitala na operację kolana i potrzebował kogoś, kto zajmie się psem na tydzień czy dziesięć dni. Borys był dużym labradorem, wiecznie zadowolonym z życia.
Przyjechał po południu, wpadł do przedpokoju, obwąchał wszystkich i wszystko, a potem złapał kapeć Pawła i pobiegł z nim do salonu. Paweł krzyknął, a Borys uznał to za świetną zabawę. Wieczorem pies położył się na środku korytarza i nie chciał się przesunąć. Ewa próbowała przejść bokiem.
Pierwszy spacer przypadł mnie, o szóstej rano. Borys stał przy drzwiach ze smyczą w pysku, skąd wiedział, że jest szósta, nie mam pojęcia. Wróciliśmy po czterdziestu minutach, a pies natychmiast przyniósł piłkę. Przy śniadaniu ustaliłem grafik, poniedziałek ja, wtorek Paweł, środa Ewa.
Paweł zapytał, czego grafik, a ja powiedziałem, że spacerów o szóstej rano. We wtorek zapukałem do ich drzwi, Paweł stał w dresie z twarzą człowieka, który nie wie, dlaczego wstał. Borys zobaczył smycz i oszalał z radości. Następnego dnia Ewa wróciła po spacerze z rozwianymi włosami, mówiąc, że pies ciągnie jak traktor.
A potem pojawił się Gucio. Jego właścicielka wyjeżdżała na kilka dni i szukała kogoś, kto zajmie się papugą. Papuga była zielona, duża i bardzo rozmowna. Postawiłem klatkę w salonie.
Gucio pierwszego dnia słuchał, a drugiego zaczął powtarzać. Najpierw nauczył się kawa gotowa, potem pobudka, a na końcu Paweł, do roboty. Mówił to moim tonem. Pierwszy raz obudził wszystkich chwilę po szóstej.
Z góry dobiegł głos Pawła, a ja siedziałem w kuchni i powiedziałem, że to nie ja. Przy śniadaniu Paweł patrzył na papugę z niechęcią, a Borys kładł mu głowę na kolanach. Gucio spojrzał prosto na Pawła i powiedział drzwi zamknij. Ewa zaczęła się śmiać.
W tym samym momencie przez okno zobaczyłem Bożenę z grupą. Paweł znieruchomiał z kubkiem przy ustach. Borys zauważył ruch za oknem i zaczął machać ogonem. Gucio nabrał powietrza i krzyknął pobudka.
Paweł powoli odstawił kawę, spojrzał na Ewę i powiedział, że może jednak poszukają mieszkania. Ewa od razu zaczęła liczyć. Prąd, internet, parking, znowu będą odkładać połowę tego, co teraz. Paweł wzruszył ramionami i powiedział, że będą mieli spokój.
Ewa spojrzała na niego i powiedziała, że spokój kosztuje. Nie odezwałem się. Siedziałem przy stole i słuchałem, Borys leżał pod krzesłem, a Gucio drzemał w klatce. Temat mieszkania wrócił następnego ranka.
Telefon Ewy zadzwonił podczas śniadania. Wyszła do salonu i rozmawiała długo, najpierw spokojnie, potem ciszej. Kiedy wróciła, powiedziała, że jej mama ma problem, właściciel sprzedaje mieszkanie i Teresa musi się wyprowadzić za kilka tygodni. Ewa zaproponowała, żeby mama przyjechała do nas na kilka dni, próbnie.
Powiedziałem, że oczywiście. Ewa zamrugała, a Paweł spuścił głowę i zaciskał usta. Teresa przyjechała w czwartek. Była uprzejmą, trochę nerwową kobietą.
Przywiozła walizkę i pudełko ciastek, żeby nie przyjeżdżać z pustymi rękami. Pierwszego dnia było dobrze. Drugiego odkryliśmy, że Teresa lubi telewizję bardzo, wiadomości rano, serial po obiedzie, teleturniej wieczorem. Do tego dużo rozmawiała przez telefon z siostrą i koleżankami, opowiadając, jakie ma dobre warunki.
Najbardziej jednak interesowała się jedzeniem, nie swoim, a cudzym. W piątek rano Paweł nalał sobie drugą kawę, a Teresa zapytała, czy tyle kawy to zdrowo. Po godzinie zrobił trzecią, a ona znowu spojrzała na kubek. Paweł powiedział, że to ostatnia, żeby nie zasnąć na stojąco.
W tym momencie Gucio obudził się i krzyknął kawa gotowa. Jakby tego było mało, tego dnia wszystko zbiegło się naraz. Borys chodził od drzwi do drzwi ze smyczą, Bożena przyszła z grupą, Włodek zadzwonił o dodatkowej próbie, a Rysiek wpadł na chwilę po torbę z narzędziami, która trwała prawie godzinę. W kuchni Teresa tłumaczyła Ewie, kiedy jeść jogurt naturalny, za oknem Bożena wołała plecy prosto, Gucio krzyczał Paweł, do roboty, a Borys przebiegł przez korytarz z czyjąś skarpetką w pysku.
Stanąłem na środku tego wszystkiego i poczułem coś bardzo przyjemnego. Dom naprawdę żył. W sobotę rano powiedziałem przy śniadaniu, że po południu robimy porządki w garażu. Paweł powoli podniósł głowę, a Teresa dodała, że bardzo dobrze, porządek musi być.
Paweł nic nie odpowiedział. Wieczorem usiedliśmy do kolacji w dziwnie oficjalnej atmosferze. Paweł popatrzył na Ewę, Ewa kiwnęła głową, a Paweł zaczął. Znaleźli mieszkanie, dwa pokoje, bliżej pracy Ewy, trochę droższe, niż chcieli, ale damy radę.
Ewa dodała, że doszli do wniosku, że potrzebują własnej przestrzeni. Popatrzyłem na jedno, potem na drugie i zapytałem, a przecież chcieli mieszkać jak jedna wielka rodzina. Zapadła cisza. Ewa patrzyła w talerz.
Paweł wytrzymał pięć sekund, potem parsknął, spróbował się opanować, ale nie dał rady. Zaczął się śmiać i powiedział, że wygrałem. Zapytałem, w czym, a on odpowiedział, że przecież nic nie zrobiłem. To rozśmieszyło go jeszcze bardziej.
Wyprowadzali się w następną sobotę. Tym razem pudeł było więcej niż wtedy, kiedy się wprowadzali. Człowiek przyjeżdża z pięcioma kartonami, a po kilku tygodniach wyjeżdża z dwunastoma. Paweł kursował między piętrem a samochodem, a Ewa pakowała kuchenne drobiazgi.
Teresa siedziała przy stole i co kilka minut pytała, czy zabrali wszystko. Borys wrócił już do Stefana, któremu kolano goiło się dobrze. Gucio został, bo jego właścicielka zadzwoniła i powiedziała, że skoro papuga tak dobrze się u mnie czuje, może zostać jeszcze trochę. Paweł protestował, ale ja uznałem temat za zamknięty.
W dniu przeprowadzki pomagałem normalnie. Zniosłem dwa cięższe pudła, rozkręciłem regał Ewy i dałem Pawłowi starą składaną drabinę. Powiedziałem, że w mieszkaniu zawsze się przyda, a ja mam drugą. Dołożyłem jeszcze pudełko z podstawowymi narzędziami, młotek, kombinerki, śrubokręty i poziomicę.
Paweł zapytał, po co mu poziomica, a ja odpowiedziałem, żeby nie wieszał obrazów krzywo. Powiedział, że nie wiesza obrazów. Ewa wychyliła się z korytarza i powiedziała, że ona będzie. Kiedy ostatni karton znalazł się w samochodzie, stanęliśmy przy furtce.
Teresa miała pojechać z nimi obejrzeć nowe mieszkanie, a potem wrócić do wynajętego pokoju niedaleko córki. Ewa była zmęczona, ale wyglądała jakoś lżej. Podziękowała mi, że mogli tu zostać. Powiedziała, że inaczej to wszystko sobie wyobrażała, myślała, że skoro dom jest duży, to jest dużo wolnego miejsca.
A teraz wie, że wolny pokój nie znaczy, że czyjeś życie jest wolne do zagospodarowania. Kiwnąłem głową. Paweł zamknął bagażnik i podszedł do nas. Zapytał, czy to wszystko zrobiłem specjalnie.
Rysiek miał zalane mieszkanie, Bożena nie miała sali, Włodek też nie, Stefan miał operację, a papuga była bonusem. Nie odpowiedziałem wprost. Powiedziałem, że nikogo nie wymyśliłem, ale wykorzystałem okazję. Paweł zaczął się śmiać i powiedział, że za poważnie potraktowałem ich słowa.
Odpowiedziałem, że jak się człowiek o coś prosi, powinien wiedzieć, o co. Paweł objął mnie przed wyjazdem i powiedział, że przyjedzie w przyszłą niedzielę. Poprosiłem, żeby zadzwonił wcześniej. Zapytał, czy poważnie, a ja odpowiedziałem, że poważnie.
Powiedziałem mu, że będzie bigos, a on odparł, że skoro tak, to zadzwoni w sobotę. Odjechali. Tydzień później Paweł rzeczywiście przyjechał sam. Zadzwonił wcześniej.
W południe otworzyłem mu drzwi i wtedy z salonu rozległo się pobudka, do roboty. Paweł zatrzymał się w progu i zapytał, czy Gucio nadal tu jest. Spojrzałem w stronę klatki i powiedziałem, że a gdzie ma być. Papuga przekrzywiła głowę i powiedziała kawa gotowa.
Uśmiechnąłem się i powiedziałem, że to już rodzina. Paweł tylko pokręcił głową i wszedł do środka. I właśnie wtedy obaj zrozumieliśmy, że rodzina wcale nie musi mieszkać pod jednym dachem, a czasem dużo lepiej się kocha, kiedy każdy ma własne klucze, własne zasady i własny adres.
