T1910 
1. Ultimátum v mém vlastním bytě „Buď bude byt, auto a přístup k úsporám i na moje jméno, nebo svatbu zrušíme.“ Tomáš to řekl klidně, jako by navrhoval změnu menu na svatební hostině. Seděl naproti mně v pracovně bytu, který jsem koupila sedm let předtím, než jsme se poznali. Do svatby zbývaly tři měsíce a … Read more
1. Slovo, které už jsem nechtěla přejít „Ten tvůj přízvuk je vlastně docela půvabný. Takový starosvětský.“ Kristián to řekl s úsměvem a zvedl sklenku vína, jako by mi právě složil kompliment. Seděli jsme u nedělní večeře v domě mých rodičů za Prahou. Matka, otec i moje mladší sestra Tereza se zasmáli. Vedle mě se zasmál … Read more
Hoofdstuk 1 — “Dan ben je onze dochter niet meer” Ik had verwacht dat mijn ouders teleurgesteld zouden zijn. Misschien boos. Misschien bezorgd. Misschien zouden ze zeggen dat ik beter moest nadenken over mijn toekomst. Ik had mezelf voorbereid op vragen over geld, veiligheid en waarom ik ervoor koos om mijn spaargeld niet aan een … Read more
Hoofdstuk 1 — “Pak je spullen. Je gaat vandaag nog weg” “Pak je spullen, Lara. Je gaat vandaag nog weg.” De stem van mijn halfbroer galmde door de gezamenlijke hal van ons appartementencomplex in Haarlem. Thomas stond onderaan de trap, zijn jas nog halfopen en zijn schoenen nat van de motregen. Ik was net thuisgekomen … Read more
Mein Name ist Danny Halloran, ich bin 35 Jahre alt. Sechs Tage nachdem ich meine Tochter Maren zur Welt gebracht hatte, unterschrieb ich die Papiere für mein Traumhaus. Ein kleines, blaues Handwerkerhaus in der Larkspur Lane – mit einer Veranda-Schaukel und einem Babyzimmer, das bereits in der Farbe frischer Blätter gestrichen war. Ich trug Maren … Read more
Der Saal lag in absoluter Stille. Eine schwere, drückende Last lastete über tausend Menschen in Uniform. Alle Augen waren auf meinen Vater gerichtet – Colonel Rom Sharma, einen Mann, der das Erbe als sein Geburtsrecht betrachtete. Sein typischer Spott, den er ein Leben lang perfektioniert hatte, um mich klein zu halten, war verschwunden. Stattdessen stand … Read more
Rozdział 1. Dziecko Anny Wysockiej Znieczulenie jeszcze nie zeszło, gdy pielęgniarka przywiozła mnie z bloku operacyjnego na salę. Nie czułam nóg, za to rana na brzuchu pulsowała coraz mocniej, jakby ciało dopiero teraz zaczynało rozumieć, co się wydarzyło. Obok łóżka stał Damian, mój mąż, w granatowym swetrze i płaszczu narzuconym na ramiona. Nie zapytał, czy … Read more
Na zdjęciu stoję z ojcem w auli mojego liceum, z bukietem frezji w dłoni i świadectwem ukończenia szkoły pod pachą. Zdjęcie ma już ponad trzydzieści lat, a mimo to nadal widzę na nim szczegóły, których wtedy nie zauważałam: krzywo zapięty guzik w marynarce taty, moją zbyt mocno wyprasowaną spódnicę i kobietę w jasnym płaszczu przy … Read more
Dzwonek zabrzmiał o wpół do siódmej rano, kiedy stałam w kuchni i nalewałam wodę do czajnika. Za oknem padał drobny listopadowy deszcz, a na klatce schodowej ktoś właśnie trzaskał drzwiami od piwnicy. Otworzyłam w szlafroku. Na wycieraczce stał głęboki kosz dla niemowlęcia, przykryty szarym kocem. W środku spała mała dziewczynka, owinięta w wyblakłą dżinsową kurtkę. … Read more
1. Fotografie z Havaje „Nejsi tu potřeba. Jsi jen chodící bankomat.“ Sestra to řekla klidně, skoro pobaveně. V pozadí jsem slyšela hudbu, cinkání sklenic a moře. Seděla jsem sama ve svém pražském bytě, telefon sevřený v ruce, a na obrazovce měla otevřený výpis z karty, kterou jsem před dvěma lety dala rodičům na potraviny a … Read more